Lawrence Morris - biografia

Biografia

Recenzje

Galeria

Powiedzieli o artyście

Muzyk, kompozytor, improwizator i dyrygent Lawrence D. "Butch" Morris jest jednym ze znakomitych innowatorów, który łączy w swej twórczości jazz, nową muzykę, improwizację oraz współczesną muzykę klasyczną. Twórczość Morrisa redefiniuje rolę kompozytora, dyrygenta, aranżera i wykonawcy oraz stanowi pomost między kompozytorem-improwizatorem a klasycznym muzykiem. W swojej wieloletniej karierze związany był z teatrem, tańcem, filmem, telewizją, interdyscyplinarnymi projektami, oczywiście projektami koncertowymi oraz nagraniowymi zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i za granicą. Jako muzyk znany jest z pionierskich występów o nazwie "Conduction" (dyrygowana improwizacja), współpracy z wieloma twórczymi improwizatorami, jak również jako dyrygent w wielu zespołach.

Lawrence D. "Butch" Morris po po raz pierwszy zainteresował się "Conduction" na początku lat 70-ych, gdy mieszkał w okręgu San Francisco. Swoje odkrycie polegające na możliwości prowadzenia dyrygowanych improwizacji przypisuje jazzowemu perkusiście Charlesowi Moffett. Sam Morris stwierdził: "Mój nauczyciel dyrygowania nauczył mnie czego nie można robić, Charles Moffett nauczył mnie co można zrobić".

Lawrence urodził się 10 lutego 1947 roku w Long Beach, w Kalifornii. Wychowywał się w muzycznej rodzinie. Jego bracia, Joe i Micheal, grali na klarnecie, jego siostra Marcelina grała na fortepianie a kolejny brat Wilber grał na bassie. Jazz był stale obecny w jego rodzinie. Gdy Wilber wstąpił do lotnictwa, podarował 8-letniemu wówczas bratu, swoją kolekcję płytową, która była wówczas największą kolekcją w okolicy. Mając 14 lat Morris kupił sobie trąbkę. W szkole uczył się teorii muzyki, harmoni i kompozycji , grając równolegle w szkolnym zespole, orkiestrze oraz w zespole studyjnym. Lawrence również uczył się grać na rogu, flecie, puzonie, fortepianie oraz barytonowym rogu. Wśród swych nauczycieli były m.in. takie osobistości jak Walter Lowe, Donald Dustin i Charles Lloyd.

Po ukończeniu szkoły średniej często brał udział w lokalnych "jam sessions" wspólnie z Georgem Morrow oraz saksofonistą J.R. Montrose oraz pracował dla studia muzycznego, wykonując przeróżne big bandowe aranżacje. Morris grał również z mniejszymi zespołami, w których wykonywał kompozycje Horacego Silvera, Jackie McLeana, Milesa Davisa i Theloniusa Monka.

W 1966 roku został powołany do wojska, służył m.in. w Wietnamie w służbach medycznych. Po powrocie rozpoczął studia medyczne mając nadzieję na karierę medyka. Wszystko jednak odmieniło się pod koniec lat 60-ych, gdy zetknąl się ze sceną nowego jazzu w Los Angeles. Przyłączył się do big bandu Horacego Tapscotta, w którym grał również Arthus Blythe. Wówczas też poznał podobnie myślących muzyków takich jak: Bobby Bradford, John Carter, James Newton, Diamanda Galas, Mark Dresser i David Murray. W tym okresie odkrył, że kornet posiada brzmienie, którego szukał.

Szukając inspiracji przeniósł się do rejonu Zatoki San Francisco, gdzie miał możliwość spotkać takich muzyków jak Charles Moffett, Charles Tyler, Frank Lowe, Ray Anderson oraz Curtis Clark. W dalszym ciągu studiował kornet oraz kompozycję. W 1976 roku Morris przeprowadził się do Nowego Yorku, gdzie przeniosło się również cześć jego współpracowników, i tam podjął współpracę z Davidem Murrayem oraz Frankiem Lowe. Wkrótce Morris i Lowe odbyli tourne po Europie, gdzie Lawrence został wprowadzony w międzynarodowe środowisko. W efekcie osiedlił się w Paryżu a następnie na południu Francji a wkrótce potem prowadził warsztaty z zakresu "Conduction" w Holandii oraz w Belgii w Królewskim Konserwatorium w Liege. Właśnie w tych środowiskach ukształtowała się koncepcja artystyczna Morrisa, którą rozwijał przez następne lata .

W 1981 roku Lawrence powrócił do Nowego Yorku. Cztery lata później rozpoczął swoją serię o nazwie "Conduction". Każdemu występowi z tej serii nadaje kolejną liczbę. Sam Lawrence określił Conduction w następujący sposób: "Conduction (dyrygowana improwizacja/interpretacja) zawiera słownik ideograficznych znaków i gestów używanych do modyfikowania lub konstruowania muzycznej aranżacji lub kompozycji w czasie rzeczywistym. Każdy znak i gest przekazuje informacje dotyczące interpretacji oraz dostarcza natychmiastowych możliwości zmiany bądź zapoczątkowania określonej harmonii, melodii, rytmu, artykulacji, frazowania lub formy".

Od 1985 roku w ponad 150 dziełach Conduction Morris udoskonalił swoją oryginalną koncepcję muzyki, od "Conduction No 1, Current Trends in Racism in Modern America" (1985) do "Conduction No 130, Bertold," (2002)". W wielu z nich Morris wykorzystuje dorobek kultur różnych stron świata. Nagrania składające się na 10-płytowy "Testament: "A Conduction Collection" (1995) dokonywane były w sześciu kręgach kulturowych. Dwupłytowe "Holy Sea" (1999) zostało nagrane wspólnie z klasycznymi muzykami. Do tego trzeba dodać jego współpracę z saksofonistami Frankiem Lowe i Davidem Murrayem, wokalistami Caetano Veloso oraz Cassandrą Wilson, Orchestra della Toscana oraz jego własne zespoły Tokyo Skyscraper oraz Berlin Skyscraper. Jego działalność wykracza poza świat muzyki. Lawrence podejmował współpracę z takimi choreografami jak Min Tanaka, Fred Holland, Dianne McIntyre, Sally Silvers oraz Donna Uchizono; artystami A.R. Penck, David Hammons, Markus Luperts i Alison Saar; pisarzami Allan Graubard, Jessica Hagedorn, Ntozake Shange oraz Sekou Sundiata jak również aktorami teatralnymi Avery Brooks and Harold Scott. Poza wspomnianymi muzykami podejmował również współpracę z niezliczonymi kompozytorami oraz improwizatorami, w tym m.in. Alice Coltrane, Gil Evans, Philly Joe Jones, Cecil Taylor, Steve Lacy, Don Pullen oraz Reggie Workman.

W latach 90-ych Morris stał się dosyć dobrze znany właśnie za sprawą "Conductions". Jego twórczość zaczęła znajdować uznanie poza środowiskiem jazzowym. Morris był nagradzany przez wiele organizacji wspierających sztukę, m.in. the National Endowment for the Arts, Meet the Composer/Lila Wallace-Reader's Digest Fund, the Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD), Meet the Composer/Rockefeller Foundation/AT&T Jazz Program, Mary Flagler Cary Trust oraz New York Foundation on the Arts Music Fellowship Program. Pod koniec lat 90-ych Morris stał się ważną postacią nowej muzyki, wykonując zarówno swoje Conductions jak i prowadząc wykłady na całym świecie.

Zygmunt Gruntkowski, na podstawie biografii dostępnej na oficjalnej stronie Morrisa http://www.conduction.us/

* Jazz Podium (Germany), Nr 10/XXXV, Oktober 1980: "Ein Romantischer Revolu-
tionaer: Lawrence "Butch" Morris," article by Christoph Wagner (pp. 20-22)

* The New York Times, July 26, 1985: "Morris Tests Limits of Improvisation,"
article by Jon Pareles

* Option, July/August 1986: "Freedom Of Expression," interview by Titus Levi
(pp. 44-47)

* Ear Magazine, Vol. 13, Nr. 9, Jan 1989: "Lawrence D. (Butch) Morris:
Composer on the Podium," article by Carol Luynman

* Coda, Issue 227, Aug/Sept 1989: "Butch Morris: ...So Locked into the Tra-
dition," article by Marc Chenard (pp. 28-29)

* Ear Magazine, Vol. 14, Nr. 9, Dec 89/Jan 90: "Music Toys and Boxes: The
Play's the Thing," article by Andra Samelson

* Option, November/December 1991: "Taking Charge -- Conductor Butch Morris'
Structured Chaos," article/interview by Ben Ratliff (pp. 42-46)

* Neue Zietschrift fuer Musik (Germany), 153 Jahrgang, 6 Juni 1992: "Die
Zeichensprache der Improvisation," article by Christoph Wagner (pp. 34-36)

* Down Beat, September 1992: "Butch Morris' Conduction -- Improvisation with
a Wave of the Hand," article by Suzanne McElfresh (pp. 64-65)

* Jazz Journal International, Volume 47 No.4, April 1994: "Tomorrow is Now,"
article by Barry Mc Rae (pp. 9)

* Jazz Hot (France), Nr 526, Dec 95/Jan 96: "Le Geste a la Musique," article
by Guy Reynard (pp. 22-24)

* Washington Post, 14 January 1996: "The A-To-Z Of Conduction," article/int-
erview by Bobby Hill

* Neue Zeitschrift fuer Musik (Germany), 2 Maerz/April 1996: "Improvisation
am Dirigentenpult," article by Christoph Wagner

* The Wire, No. 165, November 1997: "Lightning Rod," interview by Ben Watson
(pp. 32-35)

* Avant (UK), No. 4, 1997: "Surrender to the Music," interview by Duncan
Heinig (pp. 46-47)

* Resonance, Volume 6, Number 1, 1997: "Reshaping the Sonic Landscape,"
interview by Steve Beresford (pp. 12