Artysta	Art Zoyd
Tytuł	Symphonie Pour Le Jour ou Bruleront Les Cites
Data wydania	1976 (Remix 1980)
Wytwórnia
Czas	43:33
Gatunek	awangarda
Style	awangarda rocka, rockowa kameralistyka
Ocena (1-6)	ZG: 6  JP: 6

    Art Zoyd jest awangardową formacją francuską, ktorej początki siągaja 1969 roku, kiedy powstała grupa pod nazwą Art Zoyd III. Ich debiutancki album "Symphonie Pour Le Jour ou Bruleront Les Cites" (Symfonia na dzień, w którym spłoną miasta) pojawil się wówczas pod skróconą nazwą Art Zoyd. Ponieważ jakość dzwięku wydania oryginalnego była stosunkowo słaba, w 1980 roku została opublikowana nowo zmiksowana wersja, która stanowiła podstawę wydania plyty CD. "Symphonie.." sklada się z dwóch długich kompozycji, 3-czesciowego tytułowego utworu i kompozycji "Deux Images de La Cite Imbecille". Obydwie kompozycje stanowią fascynująca mieszankę free-jazzu, współczesnej muzyki poważnej i rocka, ostatniego jednak w minimalnej ilości. Pierwsza część tytułowego utworu "Brigades Speciales" zaczyna się "ciężkim" fragmentem granym na wiolonczeli i zakłóconym jednocześnie - wywodzącym się z Magmy - śpiewem, który sprawia wrażenie jakby pochodził z obłędu, czasami rozpaczliwie zawodzący a czasami zadziwiająco czysto rockowy. Śpiew ogranicza się do pierwszych 2 minut, reszta utworu jest już instrumentalana, przy czym panuje ciągła wymiana pomiędzy częściami granymi przez instrumenty smyczkowe i dziką jazzującą grą trabki Jean-Pierre Soareza. Już sama ta trąbka czyni dla mnie ten album najwyższym osiągnięciem sceny progresywnej. Druga część "Masques" zaczyna się pozornie nieznacząco, smutnym dźwiękiem samotnych skrzypiec w bardzo spokojnym tempie. Później do dzieła przystępuje trąbka i nagle cały utwór przepływa w całkowitą atonalność, pozostając ciagle jeszcze w wolnym tempie. Po jakimś czasie znowu wraca "muzyka"  a trabka gra katująco wolną melodię, z towarzyszeniem "elegicznych" smyczków. Poźniej jeszcze raz następuje sekwencja bez określonej formy, dodatkowo w towarzystwie dziwnych głosow. Na koniec utworu następuje przejście do krótkiej gwałtownej części. "Simulacres" - trzecia część tytułowej kompozycji - jest inicjonowa sygnałem trąbki, która brzmi jakby następował atak kawalerii, ale po kilku chwilach panują znowu posępne kameralne dzwięki z silnie zaznaczonymi smyczkami. Także tutaj bryluje J.P.Soarez ze swoją jazzująca grą na trabce.

    Druga część czyli "Deux Images de La Cite Imbecille " nie ustępuje ani trochę tytułowemu utworowi jeśli chodzi o poziom muzyczny, choć jest już zagrana w zupelnie innej atmosferze. Obydwie częsci brzmia rzeczywiście zywo, czasami przypominając troszke pokręconego Gerschwina, ponieważ muzyka jest jeszcze w dalszym ciągu pełna krzywizn i atonalnych pasaży. Podczas gdy "Symphonie..".brzmi ciemno i groźnie, tutaj króluje burleska. Przede wszystkim druga część zawiera więcej spiewu - we fragmentach także falsetem - która od czasu do czasu sprawia dziwaczne wrażenie.

    Zespół Art Zoyd położył kamień milowy pod awangardę rocka i pojawia się naturalnie pytanie czy ten rodzaj muzyki można jeszcze nazwać rockiem. Np. JPC klasyfikując zalicza Art Zoyd do rubryki "Jazz". W kazdym razie na pewno ich muzyka jest nowa, wyzywajaca i w najlepszym sensie progresywna.

Płyta ukazała sie w podwójnym wydawnictwie CD razem z albumem "Musique Pour l'Odyssee"

(Jochen) - Tłumaczenie: Andrzej Chrośniak