To już czwarta płyta grupy Cartwrighta i dalej drążenie tego samego nurtu. Czwarta w tym samym nurcie i ciągle odkrywająca go. Z poprzedniej muzyki zostały przeniesione główne linie melodyczne grane najczęściej przez Cartwrighta, są tak samo melodyjne, wręcz naiwne i pogodne. Wokół nich budowany jest cały ten zamęt, który bardzo umownie można by było określić jako "jazz-rock". "Bee" jest chyba najbardziej rockową z wszystkich płyt Curlew. Bardzo dobrą robotę wykonuje tu sekcja rytmiczna Rupel-Barnett, pełen dynamizmu ogień i wyczad na wcale nie prostych figurach. Na tle obscenicznych figur sekcji rytmicznej pozostali muzycy bądź to improwizują, bądź to wykonują zaplanowane linie melodyczne. To muzyka energii i pozytywnego rozpasania przy pełnej świadomości tworzenia i celu stwarzania. Na koniec, po wszystkich wykopach i wyczadach grupa wykonuje piosenkę śpiewaną przez Ann. Prosta, naiwnie melodyczna ale z fascynującym podkładem burzącym tą prostotę i sprawiającym, że jesteśmy pewni, że mamy do czynienia z awangardowymi muzykami, którzy potrafią robić wspaniałą sztukę, że są otwarci na wszystko a ich wrażliwość artystyczna jest niepodważalna. Kiedy przesłuchałem tę płytę po raz kolejny przyszło odwieczne pytanie. Dlaczego tak bardzo nie lubię jazz-rocka i tak bardzo fascynuje mnie Curlew?

Henryk Palczewski (Informator ARS 2 #9 sierpień 1991):