"Ślub piekła z niebem" ( tytuł pochodzi z wiersza angielskiego mistyka Williama Blake ) powstało na zamówienie do baletu francuskiego tancerza i choreografa Ronalda Petit. Także ten album zawiera fascynującą mieszankę elementów nowoczesnej klasyki i free-jazzu w przejmująco mrocznej atmosferze. Tutaj wirtuozeria nie służy celebracji dla samej siebie, muzycy stosują także czasami "proste" spokojne tony wtedy, jeśli służą końcowej muzycznej wymowie.

W przeciwieństwie do wcześniejszych dzieł Art Zoyd jest w "Mariage..." mniej gwałtownych skoków w muzyce i całość brzmi jakby płynniej. W utworach często następuje powtórzenie tematu co daje muzyce mocną intensywność. Tak np. początek "Reve Artificiel..." jest zdominowany monotonnym rytmem pojedyńczych ciosów trąbki, która buduje coraz większe napięcie, aż utwór rozładowuje się w dzikiej ekstatycznie brzmiącej orgii trąbki ( znowu wyróżniający J.-P.Soarez). Trzy części "IO" bazują na równomiernych, stale powtarzających się strukturach, na które czasem nakładają się chaotyczne kolaże szumów a czasem free-jazzowe wstawki instrumentów dętych.

Dalej pokazuje się tendencja do silniejszego stosowania instrumentów elektronicznych, lecz mimo to nadal dominuje instrumentarium muzyki kameralnej. Tylko w niektórych pasażach występują na pierwszy plan elektroniczne instrumenty klawiszowe i tak np. w "Le Port du Futur" majestatyczna sekwencja organów nadaje charakter wznoszenia i upadku jednego tonu, co daje wrażenie otwierania wrót do przyszłości."Le Port du Futur" jest w ogóle moim faworytem tego albumu. Perfekcyjny obraz z dźwięków, od wstępu z gwałtownym fortepianowym staccato poprzez już wspomnianą sekwencję organową, aż do dramatycznego wybrzmienia. Jest on przepojony równą rytmiczną figurą, na którą nakłądają się olbrzymie falujące organy. Podsumowując- zespołowi Art Zoyd albumem "Mariage.. " znówu udało się znakomite dzieło.